Posted by admin | Posted in Informacje | Posted on 04-06-2009
W chwili obecnej na świecie funkcjonują dwa modele sektora bankowego:
1) MODEL ANGLOSASKI
Model ten opiera się na rynkach finansowych stąd nie ma tu uzależnienia podmiotów od banków komercyjnych. Istotną rolę odgrywają tu różnego typu fundusze i banki inwestycyjne. Dopływ kapitału następuje poprzez emisję papierów wartościowych i giełdę.
Zalety:
- Nadanie kluczowej roli rynkom akcji i obligacji spółek
- Pobudzanie innowacji finansowych
- Sprzyjanie działaniu inwestorów instytucjonalnych
Wady:
- Oparcie się na anonimowym rynku papierów wartościowych
- Duża formalizacja transakcji
- Nastawienie się na częste zmiany partnerów /właścicieli/ i skutki tego
2) MODEL NIEMIECKO-JAPOŃSKI
Model ten zakłada, że dominującą rolę w sektorze finansowym pełni system bankowy, a szczególnie banki uniwersalne. Równocześnie rozpowszechniają się powiązania między bankami a korporacjami przemysłowymi. Bank uniwersalny dokonuje wszystkich czynności bankowych stąd łączy transakcje depozytowe i kredytowe z transakcjami w zakresie papierów wartościowych i czynnościami emisyjnymi, nie ma żadnych ograniczeń w jego działalności. Rolą banków inwestycyjnych natomiast jest zajmowanie się wszystkim, poza działalnością depozytowo-kredytową, czyli głównie bezpośrednim transferem oszczędności na rynek pieniężny i kapitałowy oraz usługami dotyczącymi papierów wartościowych.
Zalety:
- Krzyżowanie udziałów kapitałowych
- Finansowanie podmiotów w oparciu o umowy kredytowe
- Stymulowanie powstawania silnych banków uniwersalnych
Wady:
- Opóźnienia we wprowadzaniu innowacji
- Niedostateczne rozszerzenie wachlarza instrumentów finansowych
- Mniejsza odporność na konkurencję instytucji parabankowych /przykład Kasy Grobelnego/